Speaker
Description
Kimliklerin inşasının sürekliliği ve kriz dönemlerine dönüşümleri belli bir unutma ve hatırlama silsilesi üzerine kurmakta ve bu silsile kültürel ürünlerin eski ve yeni temsiliyet biçimlerinin, dolayısıyla “başka”nın da yeniden kurulmasına dayanmaktadır. Bu çalışma, ulusal kimliğin sürekliliğini belirleyen hatırlama ve unutma silsilelerinin bir kültürel ürün ve temsil aracı olarak sinemada nasıl kurulduğunu ve toplumsal kriz dönemlerinde nasıl yeniden biçimlendiğini incelemek amacıyla Özcan Alper’in Sonbahar (2007), Rüzgarın Hatıraları (2015) ve Karanlık Gece (2023) filmlerinin siyasal ve toplumsal çatışmanın yarattığı kriz dönemlerinin farklı kimliklerin bellekteki konumlarını görünür kılan bir temsil alanı olarak nasıl ele alındıklarının ve tarihsel olarak bu temsilin anlamını inceleyecektir.
Çalışmanın bu çerçevede Özcan Alper’e ait sinema filmlerini estetik açıdan değerlendirmekten ziyade, sinemanın sanat, edebiyat ve bilimle birlikte toplumsal belleğin kriz koşullarında araçsallaştırılmasını gösteren temsil mekanizmalarındaki rolünü tartışmaktır. Halbwachs’ın kolektif bellek yaklaşımı ve Ricoeur’ün belleğin manipülasyon biçimlerine ilişkin çözümlemeleri, krizin hem hatırlama pratiklerini hem de kimlikler arası sınırları nasıl sertleştirdiğini açıklamak için kuramsal bir çerçeve sunar. Araştırmanın yöntemi filmlerinin toplumsal bellek ve travma ekseninde incelemek amacıyla niteliksel bir içerik analizine dayanmaktadır ve filmleri estetik özelliklerinden çok, kriz dönemlerinde hatırlama ve unutma biçimlerini nasıl yapılandırdıkları üzerinden değerlendiren Toplumsal Bellek ve Travma Odaklı Film Analizi yöntemi kullanılmıştır. Bu yöntemsel yaklaşımla sinemasal anlatının geçmişi nasıl temsil ettiği, travmatik olayları hangi söylemsel stratejilerle görünür ya da görünmez kıldığı, kimlikler arası sınırların ve bellek kullanımlarının nasıl yeniden üretildiğini çözümleyecektir.
| Keywords | toplumsal bellek, kriz, sinema, temsil, kimlik inşası |
|---|---|
| burcutekaut@beykent.edu.tr |